เมื่อวานคุณย่าอ้อเพิ่งเล่าเรื่องอาบน้ำเที่ยงคืนของพวกตระกูลดำ (อ่านได้ที่แวปนี้น่ะงับบบ ของคุณหมออาจารย์เต็มศักดิ์)  http://gotoknow.org/blog/dogs/167001  เป็นการอาบน้ำของลูกสุนัขตอนเที่ยงคืนเนื่องจากโดนมดกัด  ฮิ ฮิ พวกเราก็ได้แต่เป็นห่วง  แล้วจะเป็นอย่างไรหว่าไอ้โดนมดกัดนี้น่ะ  และพวกผมก็ได้รู้ซึ้งจร๊ง จริง ว่ามันเป็นอย่างไร  ตอนตี 5 กว่า ๆ ของวันแม่ปี 2551 คุณย่าอ้อปล่อยพวกผม พ่อ แม่ และอา ออกจากห้องนอน (เมื่อคืนได้นอนกะย่าอ้อด้วยล่ะ เพราะฝนตกหนักทั้งคืน)  ให้ไปปลดปล่อยทุกข์ตามจัยชอบ  เฮ้อ เสียงร้องเจ้าสะพานนี่  ร้องทำมัยหว่า  คุณย่าอ้อหันไปดู  อ้าววว  สบู่ ร้องอีกตัว  เฮ้อ เป็งอะไรกัน  ร้องโหยห้วนนนน ชอบกล เอา ถู กะพื้นใหญ่ เย้ยยย ย่าอ้อเดินไปดู  โอ้ย   คุณย่าอ้อร้องเสียงดัง มดกัดเท้าย่าอ้อ  คนยังโดนมดกัด  แล้วไอ้เจ้า 2 ตัวก็คงโดนมดกัดเหมือนกัลล์ ไหนดูหน่อยจิ  ขนก็เยอะ จะหาตัวมดเจอเหรอนี่.... คิดถึงเรื่องของตระกูลดำของคุณหมอเต็ม จังนี่เราต้องอาบน้ำให้มันด้วยเย้ยยย ถึงจะเอามดออกได้  คงมีไม่เยอะมั่ง  คิดแล้วก็รีบวิ่งไปคว้าไดร์เป่าผม มาเป่าขนไอ้เจ้า 2 ตัว  แล้วแหวกขนหาตัวมด  เจ้ามดโดนความร้อน  ตายล่ะจิ  (ทำบาปอีกแย้ว) ค่อยเก็บมดที่ตายออกจากขนเจ้า 2 ตัว  ก็ได้ประมาณซัก 12 - 14 ตัวออกจากขนของสะพานและสบู่  เฮ้อ... นึกว่าจะต้องทำบาปเยอะซะอีกนี่  พอเสร็จก็สบายตัวนั่งหน้าจ๋อง จ๋อง อย่างที่เห็นในรูปล่ะคับ..

  

 

กฏทองของน้องหมา "The Dogs 10 Commandments"   ประทับจัยคุณย่าอ้อมากกกก

คัดลอกมาอีกที่จากคุณยายกาแฟ เจ้าของหอยโข่ง อ.ปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน 

"กฎทองของหมา" ( The Dogs 10 Commandments )  

( 1 ) ชีวิตของฉันอย่างมาก ก็จะสิ้นสุดเพียงแค่ 10-15 ปีเท่านั้น การต้องแยกจากเธอไม่ว่าด้วยเหตุใดๆ นับเป็นความปวดร้าวอย่างยิ่งของฉัน จึงโปรดสังวรให้จงหนัก..ก่อนจะรับฉันเข้ามาในชีวิต

( 2 ) ให้เวลากับฉันสักหน่อย เพื่อทำความเข้าใจให้ชัดเจน ว่าเธอต้องการอะไรจากฉัน

( 3 ) จงเชื่อมั่นในตัวฉัน เพราะเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง สำหรับความเป็นอยู่ของฉัน


( 4 ) อย่าโกรธฉันให้นานนัก และอย่าลงโทษฉันด้วยการกักขัง เธอมีทั้งหน้าที่การงาน ความบันเทิง และมิตรสหาย แต่ฉันนั้น.....มีเพียงเธอ


( 5 ) พูดกับฉันบ้าง แม้ฉันจะไม่เข้าใจคำพูด แต่ฉันก็เข้าใจเธอได้จากน้ำเสียง


( 6 ) พึงระลึกอยู่เสมอว่า... ไม่ว่าเธอจะปฏิบัติอย่างไรต่อฉัน ฉันจะไม่มีวันลืมเลือนเลย

( 7 ) โปรดอย่าทุบตีฉัน เพราะแม้ฉันจะทุบตีเธอกลับไม่ได้ แต่ฉันก็สามารถกัดหรือข่วนตะกุยเธอได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากกระทำเลย

( 8 ) ก่อนจะดุด่าฉันสำหรับท่าทีที่คล้ายไม่เชื่อฟัง ดื้อดึง เกียจคร้าน ขอจงได้ถามตัวเธอเองก่อนว่า เกิดสิ่งผิดปกติกับตัวฉันหรือไม่ บางทีอาจจะมาจากเรื่องของอาหาร หรือถูกทิ้งไว้กลางแดดนานเกินไป หรือหัวใจของฉันแก่ชราและอ่อนล้าเสียแล้ว


( 9 ) ดูแลฉันเมื่อยามแก่เฒ่าด้วย เพราะวันหนึ่งเธอก็ต้องเป็นเช่นนั้น


( 10 ) อยู่กับฉันเมื่อช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตมาถึง ขออย่าได้พูดเป็นอันขาดว่า " ฉันทนดูไม่ได้ขออย่าให้มันเกิดขึ้นต่อหน้าเลย " เพราะเรื่องราวทั้งหมดจะง่ายขึ้นหาก...เธออยู่ด้วย

 

.......................

ที่มา : โดย Fitzsimmons Army Medical Center แปลและส่งต่อเป็น Forward mail มาจนไม่รู้จะ อ้างอิงใคร ครับ...แต่ไม่ว่าจะจากใคร ที่ไหน ก็ขอบคุณครับ

ครอบครัวทีมสะ พ่อสแตมป์ แม่สเลียมโดนตัดขนสวยออกเพราะขนพันกัน สบายไม่มีเพราะอยู่ กทม

<object width=  

edit @ 14 Aug 2008 14:57:08 by teem-sss home

สบู่เกือบตาย

posted on 10 Aug 2008 13:14 by teem-ssshome

  วันศุกร์ที่  8 สิงหาคม 2551 เวลา 4 โมงเย็นแก่ ๆๆๆ  คุณย่าอ้อกะลังเตรียมยาบำรุงให้กับ สะพาน (ที่จริงเจ้านี่ไม่ต้องกินก็ได้มั่ง  ตัวหญ่ายซะไม่มี)  และสบู่ (ไม่มีฟองน่ะครับ)  เฮ่งงงงงงงงงงง เสียงร้องอะไรหว่า  คุณย่าอ้อหันหลังไปดู  เอ้าเจ้าสบู่ ชัก ชัก ชัก ชักกกก ขาหน้าชี้ตรงเด๋ว  ขาหลังงอ รีบวางขวดยา  จับเจ้าสูบู่ บีบนวด ๆๆๆๆๆๆๆๆ  ผ่านไป 30 นาที  กล้ามเนื้อค่อยหายเกร็ง เป็งไปได้อย่างไรหว่าชัก  ถังน้ำเย็นที่อยู่ใกล้ก็มีสายดินนี่หว่า สงสัยโรคประจำตัวอีกโรคล่ะมั่ง  น้ำเหลืองก็ไม่ดี แล้วจะมีโรคอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกล่ะ  เอาลองเดินดูจิ  ขาหลังยังเดินไม่ปกติ  เอาจับมานวดใหม่ นวด นวด   20 นาที ลองเดินใหม่ ปกติแล้ววว ค่อยยังชั่ว  นี่แหล่ะน่าถึงต้องเลี้ยงเองให้ใครเอาไปเลี้ยงก็ไม่ได้  จับใส่เสื้อทำร่างกายให้อบอุ่น  โอ้วววว  พี่สะกิ๊ฟ คร๊าบบบ เสื้อมันใหญ่กว่าตัว... แต่ก็ขอบคุณครับที่ซื้อให้ผม  ผมอยากด้ายกางเกงด้วยน่ะ

   

                               

ทำไมถึงตั้งชื่อว่า "เดี้ยงน้อย"  ตอนนั้นบิ๊กจิ้ว (นักการเมืองท่านหนึ่ง)  มีแต่คนโจมตีและตั้งฉายาท่านว่า เดี้ยง อย่างงั้น เดี้ยงอย่างงี้  คุณย่าอ้อก็เลยเปลี่ยนชื่ออันสุดโก้เก๋ของคุณทวด Mr.Thomas (โธมัส) ตามใบแพ็ดดีกรีของสุนัขพันธ์เยอรมันเชฟเฟริช์  มาเป็น คุณทวดเดี้ยง  ต้องเรียกคุณทวดเพราะว่าถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็จะอายุ 16 ปี ถ้าเทียบกับอายุคนก็ประมาณ 100 ปีขึ้นไป  คุณทวดเดี้ยงเสียชีวิตตามสังขาร (แก่ตายน่ะเอง) เมื่ออายุ 14 ปี เกิดที่จังหวัดเชียงใหม่  คุณย่าอ้อเอามาเลี้ยงที่จังหวัดลำปาง  และก็ไปอยู่บ้านของคุณพ่อกะคุณแม่ ของคุณย่าอ้อที่โคราช ตอนคุณย่าอ้อไปเมื่องมะกัน 1.5 ปี และก็อยู่ที่โคราชตลอด จนกระทั่งแก่ตาย  เป็นสุนัขพันธ์ใหญ่ตัวแรกที่เลี้ยง แต่คุณย่าอ้อบอกว่าตอนนั้นเลี้ยงตัวเดียว  เพราะตัวใหญ่มากเวลาไปไหนมาไหนลำบากถ้าเลี้ยงมากกว่า 1 ตัว  เพื่อน ๆ ของคุณย่าอ้อจะต้องไปนั่งตอนหลังของรถตลอด  ไม่มีสิทธิ์มานั่งหน้าคู่กับคุณย่าอ้อ  เพราะ เดี้ยงน้อยจะรีบขึ้นรถไปนั่งจองไว้ก่อน  แต่ถ้าใครแย่งรีบมานั่งก่อน  จะโดนมองและขู่อย่างไม่เป็นมิตร  จนกระทั่งต้องลาถอยไปนั้งตอนหลัง  เป็นสุนัขบรรดาศักดิ์ประจำตระกูล  ดูรูปภาพประกอบจิ ตัวหญ่ายยยยยยย มะหญ่าย ก็สามารถที่จะงับ คอหอยคนได้ล่ะน่า  รูปสุดท้ายสูงเกือบเท่าคุณย่าอ้อเย้ยยยย  ถ้ายังอยู่ทีมสะเล็ก จ๋อยเย้ยน่ะจะบอกให้  คงสูงไม่ถึงครึ่งแข็งของท่านทวดแน่น ๆๆ

                  อายุ 3 เดือน                                    อายุ 1 ขวบเศษ ๆ

 

ถ่ายกะคุณย่าอ้อสุดโปรดของทีมสะ  ไปเยี่ยมที่โรงเรียนฝึกสุนัขที่กองพันธ์สัตว์ต่าง จังหวัดเชียงใหม่ เอาไปฝึก 3 เดือน ทิ้งไว้ทีนั้นเป็นนักเรียนสุนัขประจำ  พอไปรับกลับมาอยู่บ้านเป็นแบบเดิมอีก  กลุ้มจัย

จังหวัดเชียงใหม่เป็นสถานที่เกิดของคุณแม่สเลียมหวาน (คือสะเดาหวานนั่นเองของภาษากลาง) กะคุณอาสตางค์  พอดีคุณย่าอ้อทำเป็นไปเดินละลายทรัพย์แถว เทสต์โก้ โลตัส เชียงใหม่เล่น ๆ สายตาก็ไปสะดุดกะลูกหมาน่ารัก 2 ตัว  แต่คุณย่าต้องการแค่ตัวเมียแค่ตัวเดียวเพื่อที่จะเอาไปให้คุณพ่อสแตมป์ของผม  แต่เจ้าของเค้าใจดีซื้อ 1 แถม 1 ก็เลยได้คุณอาสตางค์มาอีก 1 ตัว  ดูจิว่าน้องสบายเหมือนคุณแม่สเลียมมาก ๆ  เมื่อตอนเด็ก

แม่สเลียม  กะ คุณอาสตางค์  ตอนอายุได้ 2 เดือน